Lohusalık Hallerim

Bilgisayar başına geçip yazmaya fırsat bulamadığım için bu yazıyı telefondan yazıyorum. Görsel olmamasından ve hata olursa şimdiden özür dilerim.
 Lohusalık hormonal bir durum. Bence hırmonların vücudunuzu ve beyninizi ele geçirmesi.
 Bazı kadınlar bu dönemi hafif atlatırken bazıları lohusa deprosyonuna girip aylarca çıkamıyor, bazıları bebeğinden nefret edecek duruma geliyor, bazıları ise bebeğini aşıro sahipleniyor.
 Ben bebeğini aşırı sahiplenen cinlerdendim ☺️ Gerçi bunun sebepleride vardı.
Bebeğim doğduktan sonra bir çok anne gibi bende inanamadım annne olmama 😊 bu tarifi olmayan müthiş bir duyguydu ama hep bir kaybetme korkusu vardı içimde. ' ya bebeğime birley olursa' bu soru hiç aklımdan çıkmıyordu. Sürekli onu kontrol etme gereği duyuyordum. Bazen bebeğime bakarken bı düşünceyle gizli gizli ağlamışlığım bile vardır. Ama sonra öğrendim ki bu duyguları bir tek ben yaşamamışım 😃 bir çok arkadaşım aynı şeyi anlatıyor. Kafayı yememişim yani 😉
 Hani aşkı anlatan bir şarkı duyunca aklınıza sevgiliniz gelir ya hahh anne olunca tek aşkınız evladınız oluyor (babalar duymasın) . İşte o şarkıları duyunca bile iki göz iki çeşme ben ☺️  Eşim sürekli ' ne oldu? Niye ağlıyorsun? Ben mi bi şey yaptım?' Diye dolanıyordu. Tabi erkeklere bu durumu anlatmak zor.
 Benim kızım çok gazlı bir bebek olduğu için sürekli ağlıyordu. Bende hep kendimi çaresiz ve yetersiz hissettim. Aslında benimle ilgisi olmayan bir durumdu ama ilk defa anne olduysanız sürekli ağlayan bir bebek gerçekten pisikolojinizi bozuyor. Hep kendinizi suçluyorsunuz.
 Birde evi doldurup boşaltan eş dost, habersiz gelen misafirler 😁  tam bebeği uyutmuşum, zar zor yerime yatmışım tam kafam tastığa değecek zırrr kapı 😁😁 Allahım kabus gibi. Uykusuzluk tavan yapmış zaten bi lohusa hallerindesiniz 😔   Şimdi bir daha doğum yapsam bebeğimi, annemi ve eşimi alıp ıssız adaya giderdim 😃  bebek rahatlayıp düzene girince eve dönerdim 😊
  Bebeği kimseyle paylaşmak istemedim. Annem hariç. Çünkü annem hiç bir zaman ısrarcı olmadı. 'Senide ben büyüttüm.' 'Sus!' 'Bi şey olmaz.' Vs vs hiç bir şey demedi. Bana, benim fikirlerime saygı duydu. Ben ne istediysem onu yaptı. Ama misafir teyzeler 'aa mamamı beriyorsun!' 'Süt yetmez mi hiç'  'sen bakma doktora onlar hep mamacı' zaten sütüm az geliyor ve mıtsuzum beni daha çok üzüp strese soktular. Kendimi daha çok eksik hissetmeme neden oldular 😔 Hastaneye ziyarete gelen ziyaretçilerin ilk sorusu 'sütün geldi mi?' Oldu, ' hayır gelmedi, sen mi emzireceksin?' Demeyi öok istedim 😄
İşte özet olarak benim lohusalık maceram. Erkeklerin askerlik anıları, kadınların da doğum hikayeleri hiç bitmez derler. Doğruymuş anladım.
Sizde durumlar nasıldı ya da nasıl?

Doğum Hikayem

Hamileliğimin başından beri doktoruma normal doğum veya sezeryan diye bir diretmem olmadı.

Etrafım da ki bir çok kadının normal doğum yapmak için direndiğini görüyorum (evet böylesi daha sağlıklı) ama sonrasında da bebekte ya da anne de sıkıntı çıkabiliyor. Bu nedenle ben kararı doktoruma bıraktım.

Doktorum sezeryan bile yapacak olsa, bebeğin gelişimini tamamlaması için 40. haftaya kadar bekleyeceğini söyledi.
4 Aralık perşembe günü son kontrolüme gittim ve doktorum beni ertesi güne doğum için çağırdı.
Beni bir heyecan ve korku sardı.
Sonuçta ameliyat masasına yatacaktım...
Bir yandan da kızıma kavuşma heyecanı......
Gece 00:00 dan sonra bir şeyler yemem, içmem yasaklandı.
Ben ameliyatın sabah saatlerinde yapılmasını istemiştim ama istediğim oda doluydu ve öğleden sonra hazır olacaktı. Bu nedenle ameliyat saati 13:30 olarak belirlendi.
Hastaneye gittik hazırlıklar tamamlandı ve beni ameliyathaneye aldılar.
Tabi ki heyecan dorukta :)
Karnımda bir ağrı, üşüyorum, su istiyorum, gözlerimi açmaya çalışıyorum açamıyorum.
Tepemde biri bana sesleniyor 'kızınız 3150 gr doğdu çok sağlıklı, beni duyuyor musunuz?' diyor.
İçimden niye bağırıyorsun diye söyleniyorum adama :)
Sanırım anestezinin etkisi. Odaya geldiğimde de etrafımda bir sürü insan vardı. Gücüm olsa hepsine 'bi susun' diye bağırırdım herhalde.

İlk zamanlar karnımda ki ağrı hiç geçmeyecek sandım 
ama hemen geçti.

Onca gürültünün arasın da çok da güzel bir ses geliyordu.
Kızım, Ece'm ağlıyordu. :)
Ebe emzirmek için uğraştı ama daha çok küçüktü göğsümü kavrayamadı bende tam doğrulamadığım için başarılı olamadık.

Ameliyat yaklaşık yarım saat falan sürmüş ama beni hemen odaya indirmemişler. İyice ayılmamı beklemişler sanırım 15:30 gibi odaya geldim.
Akşama doğru ağrılarım geçti rahatladım. Kalktım yürüdüm.
Ertesi gün kendi başıma kalkıyordum bile.
Bir çok kişi 'sezaryen den sonrası çok zor oluyor vs' diyerek gözümü korkutmuştu ama hiçte öyle değilmiş.
evet ilk gün biraz zor geçti sonuçta ameliyatlısınız ve kafanıza göre oturup kalkamıyorsunuz. Sütüm de hemen gelmediğinden kendimi çok işe yaramaz hissetmiştim. 
Etrafımda ki herkes çok şaşırdı 'normal doğum yapmış gibisin hemen ayaklandın' dediler.
Anneme göre, anne olmanın verdiği güçtü beni ayağa diken :)

.
Sezeryan olacaklara benden tavsiye, kesinlikle ameliyatınızı sabah saatlerinde yaptırmaya çalışın. Çünkü ben 4 Aralık 00:00 dan 5 Aralık 22:00 ye kadar aç ve susuz kaldım :(
Yanınıza bolca pijama alın, ben ameliyat sonrası çok terledim sürekli pijama değiştirdim, geceliği de boşuna yük etmiş oldum.
Benim doğum hikayem de böyle....

Not: Bu yazıyı bir kere de yazamadım. (kızım izin vermedi çünkü :) )  Hatalarım için şimdiden özür dilerim... Sevgiyle kalın... 

Hamilelikte 37. Haftam

37. Haftada bizden bir fotoğrafla merhaba demek istedik :)

Pek başarılı olmadı ama idare edin artık  ;)

Bu gün itibari ile 37+ 4 günlük hamileyim.

Son aylarda bebekte ve bende belirgin bir değişim yok aslında.

İlk aylarda hatta haftalarda hep bir yenilik,  bir heyecan vardı :)

Şimdinin tek heyecanı acaba bu kız ne zaman gelecek sorusu.

Eşimde bende artık gelsin istiyoruz. 

Kızımız görmek için çok sabırsızız. 

Rabbim sağ salim kucağımıza almayı nasip eder inşallah.

Bütün eksiklerimiz, hazırlıklarımız, her şey bitti.

Benim mide yanmalarım (çok az da olsa), sırt ağrılarım, konuşurken bile nefes nefese kalmalarım tabi ki devam ediyor.

Maşallah sıpacık bek bir hareketli :) Bu duygu paha biçilemez, anlatılamaz bir duygu ama son zamanlarda kendileri büyüdüğü için bazen bu hareketler canımı yakabiliyor. 

Doğum normal mi olacak, sezeryan mı hala belli değil. 

Boynumuza kordonumuz hafiften dolanmış olduğundan bana sezeryan olacakmış gibi geliyor.

Hayırlısı.....

Doktorum sezeryan bile yapacak olsa, doğum kendiliğinden başlamadığı sürece 40. haftaya kadar  bekleyeceğini söyledi.

Eğer sezeryanla erkenden alırsa %3 ihtimal de olsa bebeğin solunum sıkıntısına girme ihtimali varmış.

Yarın doktor kontrolümüz var. Bakalım doktorumuz ne diyecek.

Bir de en çok sıkıldığım konu 'kıyafet' :( 

Artık son haftalar diye yeni bir şeyler almak istemiyorum.

Rahat ettiğim bir kaç parça var döndürüp, yıkayıp onları giyiyorum :(

Ayaklarımda şiş dolayısıyla hep spor ayakkabı giyiyorum.

Zaten şiş olmasa da düşerim yada ayağımı burkarım korkusu ile topuklu ayakkabı giymeyeli uzuuuun zaman oldu.

Bizden haberler bu. Biraz daldan dala atladığım bir yazı oldu galiba.

Bu konuyu da aramızda idare ederiz diye düşünüyorum ;)

Sevgiyle kalın......

BOYNER ALIŞVERİŞİ

Hafta içi Boyner de dolaşırken bu hastane çıkışı setini gördüm. Orada ki görevli bu üründe indirim olduğunu 64,99 dan 38 tl ye düştüğünü söyledi. Bende hemen aldım :)

Önlük, şapka, eldiven, body, tulum ve patikten oluşan bu seti çok beğendim :)

Özellikle de tulumunun kruvaze olması çok hoşuma gitti. Yeni doğmuş bir bebeği giydirmek kolay olmasa gerek :) 

Not: Ne yaptıysam olmadı bu resimi de çeviremedim. İdare edin artık :((( 

Bu battaniyede 39,99 tl den sanırım 20 tl ye düşmüştü. Desenleri aynı olduğu için takım olur diye bunu da aldım.

Eğer sizin de ihtiyacınız varsa bu indirimi kaçırmayın derim. Dün baktığımda indirim devam ediyordu.

Güzel bir hediye bile olabilir ;)

Sevgiyle kalın....

KIZ ANNESİ OLMAK

17. Haftayı bitirmeye yaklaştığım şu günlerde artık karnım daha da belirgin. 

Büyüyen karnımı gören insanların ilk tepkisi 'aaa hayırlı olsun, cinsiyeti belli mi?' şeklinde oluyor. Bende onlara gayet mutlu bir şekilde 'evet, kızımız olacak' diyorum.

Sanırım karşımdaki bir çok kişi için bu beklenen bir cevap değil. Karşımda suratlarını biraz ekşitip 'ee canım önemli olan sağlıklı olması tabi, sağlıklı olsun da  cinsiyet önemli değil zaten' şeklinde kendilerince teselli veriyorlar sanırım.

Bilmiyorlar ki onlar bu şekilde konuştukları için yumruğu suratlarına geçiresim geliyor :)

'Erkek' desem ne değişecekti ki? 

Tabi ki önemli olan sağlıklı olması bu bütün annelerin tek dileği. Ne far eder kız olmuş, erkek olmuş?

'hayırlı olsun, Allah sağlık versin' de geç ne gerek var lafı uzatıp, suratını düşürüp 'ehh sağlıklı olsun yeter' falan demeye? Ne gerek var gereksiz yorum yapmaya? Hayır anlamadığım, ben eşim ve ailelerimiz bu durumdan oldukça memnunuz. Sana ne oluyor?

İçimi birazcık döküp rahatladıktan sonraaa size mutlugünler diliyorum :)))